bijzondere sociale situaties:

je kind heeft een eetstoornis - tips voor ouders:

Dochterlief wil een aantal kilo’s afslanken, hoewel haar gewicht prima is. Je laat haar begaan maar wat doe je als het niet bij onschuldig lijnen blijft?
In het begin krijgt je dochter veel positieve reacties : 'Je ziet er goed uit'. Slank zijn is immers in de mode. Maar naarmate het probleem toeneemt, wordt het voor de buitenwereld duidelijk dat er sprake is van veel méér dan onschuldig lijnen. Je dochter heeft een eetstoornis.

Vaak constateren ouders het eerst het eetprobleem.
Je kunt als ouder dan niet meer ontkennen dat het gedrag van je kind gezond is. De verwarring en de onzekerheid nemen toe. De eetstoornis die aanvankelijk meer zekerheid in haar leven bracht, begint een bron van onzekerheid te worden.
De ernst van de eetstoornis neemt toe: vaak vullen alleen maar gedachten over eten en niet eten haar gedachtenwereld. Sociale activiteiten worden afgebouwd. In de regel valt het probleem het eerst op voor de omgeving.
Slechts in tweede instantie ziet de persoon in kwestie haar gestoord eetgedrag. Meestal is een lange periode van motivering nodig vooraleer zij hulp toelaat. Over het algemeen is ze ervan overtuigd er gemakkelijk alleen bovenop te komen.
Een bloedonderzoek bij de huisarts kan aanwijzingen geven over de 'haast' die moet genomen worden.

zoeken van hulp.
Als je ontdekt dat je dochter een eetstoornis heeft, ga er dan niet te licht over. Het kan immers gaan over een ernstige aandoening met ingrijpende gevolgen.
“Via het eetgedrag communiceren ze hun boodschap naar de buitenwereld”, zegt Professor Johan Vanderlinden, psycholoog en psychotherapeut. “Onderzoek heeft uitgewezen dat veel vrouwen met eetstoornissen ooit geconfronteerd werden met een traumatische ervaring. Ook komen zieken vaak uit gebroken gezinnen en heeft één van of beide ouders te kampen met een alcoholverslaving of een psychisch probleem."
Vrouwen met boulimie en eetstoornissen kampen vaak met negatieve gevoelens als eenzaamheid, depressie en vooral verveling. Dat geeft spanningen en angsten. Hun eetbuien gebruiken ze om tijdelijk in een soort van trance-toestand te belanden. Het is een verdovingsmechanisme. Pijn en angst worden tijdens het overmatig eten verdrongen.

Spreek er over met je arts.
Hij is het die het beste de medische ernst van het ondergewicht bij anorexia nervosa of het braken bij boulimia nervosa kan inschatten. Vraag je arts of er sprake is van levensgevaar.
Hulp van een diëtiste alleen zal het probleem niet oplossen. Er wordt immers enkel iets gedaan aan het symptoom op zich, niet aan de onderliggende oorzaken.

Zoek naar een therapeut.
Zoek een therapeut (lic. in de psychologie of dr. psychiater) die gespecialiseerd is in de behandeling van eetstoornissen. Vraag de therapeut hoe de behandeling er uit ziet.
Blijf kritisch ten aanzien van personen die beweren 'het wondermiddel' voor eetstoornissen te bezitten. Neem tijd om kennis te maken met de therapeut. Vraag een vrijblijvend kennismakingsgesprek (of een korte reeks van therapiegesprekken).
Al zal dit in de regel niet kosteloos zijn, het is belangrijk dat je kind door een deskundige therapeut kan behandeld worden en met de therapeut een respectvolle vertrouwensrelatie kan opbouwen.

Bespreekbaar maken van hulp
De omgang met kinderen met een eetstoornis is vaak erg moeilijk. Hun denkpatroon wordt vaak zo beheerst door de gedachte aan (niet-) eten, hun lichaamsgewicht en lichaamsvormen, dat het de communicatie erg bemoeilijkt. Vaak zijn ze daarenboven zo bedreven in het verbergen van hun eetstoornis, of in het minimaliseren van de gevolgen, dat een open communicatie erg moeilijk blijkt.

Praten over eten?
Al lijkt het moeilijk, vermijdt het praten over eten (zeker tijdens de maaltijden). Het onderwerp is immers zo beladen dat de neiging ontstaat om je kind de eetstoornis te 'verwijten'. Ook voor haar is het een probleem waarvoor ze de kracht mist om er alleen bovenop te komen.

Toon begrip.
Maak de problemen bespreekbaar. Probeer een luisterend oor te zijn, toon respect, ook al begrijp je je kind niet (meer). Maak de problematiek bespreekbaar.
Uit je bezorgdheid. Maar, geloof je dochter niet te vlug als ze probeert de ernst van de problematiek te minimaliseren, of zegt dat het zich wel zal oplossen. Dit is juist eigen aan haar eetprobleem.
Sommigen hebben zo'n schrik van eten dat het zoeken naar hulp grote angsten oproept, en ze daardoor erg weigerachtig staan ten opzichte van hulp. Vaak slepen problemen jarenlang aan, wat de behandeling bemoeilijkt en de kans op volledig herstel verkleint.